Her ay bir Wulf Dorn etkinliğimizin sonuna yaklaşıyoruz. Bu ayki kitabımız Karabasan 'dı.
Her ay yazarın kaleminden bir kitap okuduğum için artık tarzını iyice alışmış bulunuyorum , ilk kitabını okuduğum zaman hissettiğim o duygular, o aşırı beğenmişlik, yazarı göklere çıkartmak yavaş yavaş kayboluyor. Bu sanırım alışkanlıktan kaynaklanıyor birkaç ay ara verip kitapları okusaydım eminim daha farklı düşünecektim. Fakat tarzına alıştığım için bir süre sonra çok da farklı gelmemeye başlıyor. Sürekli şaşırtmasın ve bir adım daha öne gitmesini bekliyorum okuyucu olarak. Bu noktada yazarında bir insan olduğunu unutmamak gerekiyor ,o da kendi tarzını devam tarzını devam ettiriyor ve her kitapta okuyucuyu çok da şaşırtması beklenemez.
Karabasan psikolojik -gerilim türünde bir kitap. Kitapta yine adını sürekli duyduğumuz Orman Kliniğinin de bahsi geçirir. Bu sefer baş karakter 16 yaşında bir çocuk : Simon. Çıktıkları bir yolculukta kaza geçirirler ve bu kazadan tek kurtulan Simon'dur. Anne ve babası arabadan çıkamamış yanarak ölmüşlerdir. Normal bir insan için bile çok zor olan bu durum Simon için daha da zordur. Tek kurtulan olanın verdiği vicdan azabı, olayları hatırlayamamanın verdiği rahatsızlık ... Simon'da aynı zamanda otizmin bir çeşidi de vardır . Bu durum onun değişikliklere çabuk uyum sağlamasını da zorlaştırmaktadır. Bir de her gece gördüğü kabuslar var tabii. Son derece rahatsız eden.
Hastaneden çıktıktan sonra halasının yanına gelen Simon yeni duruma uyumu zaten zor iken bir de yatılı okula gideceğini öğrenince daha da kötü olur. Hatırlayamadığı anılar ve rüyalar üzerine kafasını yorarken bir de tanıdığı birisi saldırıya uğrayınca hayatı daha da karmaşık hale gelir...
Yazar yine karakterleri ve olay örgüsü bakımından harika bir iş çıkarmış. Yazarın kitaplarını başkaları ile değil yine yazarın kendi yazdığı kitaplar ile kıyaslıyorum. Çünkü bu türde yazan yazarların çoğundan daha başarılı bir yazar Wulf Dorn ve kitapları da kesinlikle çerezlik değil.
Bu kitabında da olayların çoğunu ilk sayfalardan tahmin ettim ve düşündüğüm gibi ilerledi kitap. Bir yazarın tarzını anlayınca kitapları şaşırtmıyor çünkü hangi adımı atacağını tahmin edebiliyorum. Böyle de olsa kitabı okurken çok keyif aldım. Sevdiğim bir tarz ve sevdiğim bir yazar sonuçta :))
Kitaptan alıntılar:
" Hiçbir şey sonsuza kadar sürmez , güvenlik bir yanılsamadan ibarettir. "
" Bazen insan dilekte bulunmaktan başka bir şey yapamıyordu."
" Neden hatıralar bu kadar acı verici olmak zorundaydı? Tıpkı yıldızların ışığı gibiydiler : Görülüyorlardı ama çoktan yok olup gitmişlerdi. "
" Dünyayı değiştiremezsin ama gerçekleri değiştirebilirsin. Gerçekleri değiştirince de fikirler değişir. Fikirler değişince de dünya değişir. Veya öyle bir şeyler. "
" En büyük problemin ne biliyor musun? Kendi kendine engel oluyorsun. Böyle yaparsan hayattaki en güzel şeyleri kaçırırsın. Günün birinde de artık çok geç olur , o zaman da , ' Ah , keşke...' dersin . Sırf cesaret gösteremediğin için. Öyle olsun istemezsin , değil mi?"
Kitap hakkında yazılanlar :
“Dorn sizi kıskıvrak yakalıyor ve en derinlerde sakladığınız kâbuslarınızı gün yüzüne çıkarıyor.”
Paul Cleave
“Dorn, okuru insan ruhunun derinliklerine sürüklemeyi çok iyi biliyor.”
Sebastian Fitzek
“Karanlık, gerilim dolu ve her sayfasında ters köşe yapan bir gerilim.”
CBT
“Muhteşem. Bir o kadar da korkutucu.”
Westfalenpost
“Dorn yine harika bir gerilim yazmış. Soluksuz okuyacaksınız.”
BÜCHER Magazin
“Wulf Dorn’dan yeni bir başyapıt. Okuyan herkes bayılacak.”
Frankfurter Stadtkurier
“Dehşet verici, şaşırtıcı ve bitirene kadar sizi diken üstünde tutacak bir kitap.”
lizzynetde
“Wulf Dorn zekice bir psikolojik gerilim yazmış.”
hallo-buchde
Yazarın okuduğum diğer kitapları:
* Psikiyatrist
* Şizofren
* Oyunbaz
* Hain Yüreğim
* Fobi
Kitabın Adı : Karabasan
Yazar : Wulf Dorn
Yayınevi : Pegasus Yayınları
Orjinal adı : Die Nacht gehört den Wölfen
Çevirmen : M. Sami Türk
Sayfa Sayısı : 397
Gece kurtlarındır. Kurtlara yakalanırsan sonsuza dek kaybolmuşsun demektir.
Simon, annesi ile babasının ölümüyle sonuçlanan araba kazasından sağ çıkar ama hayatta kaldığı için kendisini bir türlü affedemez ve gördüğü kâbusların altında ezilmeye başlar. Bir süre psikolojik tedavi gördükten sonra hastaneden taburcu edilir ve halası ile ağabeyinin yanına yerleşir fakat bu yeni hayatına alışmakta bir hayli zorluk çeker. En kötüsü de ürkütücü kâbuslarının gerçeğe dönüşmesidir: Peşindeki hain yaratık uyanmıştır; gözleri, Simon’u çevreleyen karanlığın içinde parlıyordur. Genç bir kızın ortadan kaybolması ise sadece başlangıçtır.
Karanlık, rahatsız edici ve olağanüstü… Wulf Dorn’dan yeni bir psikolojik gerilim!
